19 kwietnia 2015

Informacja


Przepraszam was, ale muszę zrobić sobie przerwę od tłumaczenia. 
Mam teraz wiele problemów i zwyczajnie nie mam czasu ani ochoty na tłumaczenie. 
Obiecuję, że tłumaczenie będzie kontynuowane. Nie wiem, czy wrócę tu we wakacje, czy później, kiedy skończę tłumaczyć moje drugie ff. Dobrze by było, jeśli udałoby mi się znaleźć kogoś, kto przez ten czas mógłby pomóc mi w tłumaczeniu, dlatego jeśli ktoś z was jest dobry z angielskiego i czuje się na siłach, może skontaktować się ze mną na tt. 
Naprawdę przepraszam, że tak musi być, ale nie mam innego wyjścia. Mam nadzieję, że zrozumiecie i nie zapomnicie o tym opowiadaniu. 

6 lutego 2015

Rozdział Piąty


- Dobranoc Justin. - Mruknęłam zmęczonym głosem. Jazmyn poszła spać godzinę temu, a teraz kolej na nas.

- Dobranoc Courtney. - Potarł zmęczone oczy, ściągając czapkę z głowy, przez co jego włosy sterczały na wszystkie strony. Oboje weszliśmy do naszych pokoi. 

Rozglądałam się w ciemności, próbując znaleźć włącznik światła. Umyłam twarz i zęby, po czym rozebrałam się, odkładając ubrania do torby. Założyłam moją piżamę i związałam włosy w kucyk. Wyłączyłam światło i wślizgnęłam się pod kołdrę, szukając wygodnej pozycji.

Odetchnęłam zrelaksowana i już po chwili pochłonął mnie sen.

Obudził mnie niewątpliwie zapach tostów; Swojski, ciepły zapach pobudził moje zmysły. Wstałam z łóżka, przeciągając się i poszłam do kuchni.

- Dzień dobry. - Mruknęłam, sennym głosem. Podeszłam do Justina, który umieszczał właśnie dwie kromki chleba w tosterze i poklepałam go po ramieniu, żeby wiedział, że tu jestem.

- Dzień dobry Courts. - Uśmiechnął się perfekcyjnie, jak zawsze. - Chcesz tosta? - Zwrócił się do mnie, unosząc brew.

- Tak, poproszę. - Uśmiechnęłam się, podchodząc do Jazmyn, która siedziała w salonie. Kiedy podeszłam bliżej, zauważyłam, że czyta książeczkę o księżniczkach Disneya. Nie zdziwiło mnie to. Zachichotałam i usiadłam obok niej, a ona przytuliła się do mojego boku.

- Cześć Courtney. - Ziewnęła, nie odrywając wzroku od książeczki. Jestem pewna, że oglądała tylko ilustracje. Spojrzałam na Justina, który wyciągał właśnie chleb z tostera.

- Myślę, że śniadanie jest gotowe. - Szepnęłam do Jazmyn, a ona zamknęła książkę i odłożyła ją na bok.

- Courts, Jaz, zrobiłem śniadanie. - Justin zawołał. Obie wstałyśmy z kanapy i poszłyśmy do kuchni, gdzie czekały już trzy talerze. Usiadłam przy stole i wszyscy zaczęliśmy jeść.


***


Po długiej dyskusji, zadecydowaliśmy, że spędzimy ten dzień w miejscowym parku. To był ciepły i słoneczny dzień, więc to doskonała okazja. Jestem niesamowicie wdzięczna za tą pogodę, biorąc pod uwagę kilka poprzednich dni.

Ubrałam krótkie, kwieciste, jeansowe szorty i koszulkę. Moje nogi były brązowe, ale to zasługa genów. Ja i moja matka byłyśmy jedynymi „zawsze opalonymi” osobami w rodzinie. Skóra mojego ojca i mojej siostry była bardzo blada, ale ona zawsze uciekała się do sztucznej opalenizny.

Założyłam parę żółtych Conversów i związałam moje włosy w niechlujny kok.

- Courtney! - Jazmyn wpadła do sypialni, dysząc ciężko. - Justin... On... Goni... Mnie! - Jęknęła, biorąc oddech pomiędzy każdym słowem.

Zaśmiałam się, słysząc niski pomruk Justina. - Łaskotkowy potwór przyszedł tu po ciebie!

Oczy Jazmyn rozszerzyły się i przytuliła się do mojej nogi. Położyłam palec na ustach, pokazując Jazmyn, żeby była cicho.

Ignorując mnie, Jazmyn pisnęła głośno, kiedy Justin szedł wzdłuż korytarza. Zatrzymał się, a bezczelny uśmiech rozprzestrzenił się na jego twarzy. Odwrócił się powoli w naszą stronę.
Zaśmiał się i wyciągnął ręce przed siebie, gotowy żeby zacząć kogoś łaskotać.

- Jazmyn... Courtney nie może uchronić cię przede mną na zawsze... - Powiedział, uśmiechając się do siebie. Justin nagle rzucił się do przodu i zaczął łaskotać mój brzuch.

Pisnęłam zaskoczona, próbując się od niego uwolnić, a moja wspaniała przyjaciółka Jazmyn, uciekła do salonu, zostawiając mnie samą z tym potworem.

Śmiałam się w niekontrolowany sposób, a moje tętno przyspieszyło.

- Przestań mnie łaskotać. - Krzyknęłam, na jednym oddechu. Przestał ruszać palcami, ale nadal delikatnie dociskał je do mojego brzucha.

Miał szeroki uśmiech na twarzy, a jego oczy błyszczały z radości. Mimo, że nie mógł nic zobaczyć, wydawało się jakby patrzył mi prosto w oczy. Wykorzystałam okazję, żeby wyplątać się z jego uścisku i pobiegłam do salonu, gdzie ukryłam się za jedną z kanap.

Rozejrzałam się, szukając Jazmyn i zobaczyłam, że siedzi skulona pod stołem w kuchni. Zauważyła mnie i na jej twarzy pojawił się chytry uśmiech.

- Boo! - Justin rzucił się na kanapie, obracając się w moją stronę. Prychnęłam i wstałam, podchodząc do niego, ale rozłożył się na całej kanapie, nie pozostawiając miejsca dla mnie.

- Jesteście gotowi, żeby iść do parku? - Zapytałam, uśmiechając się. Jazmyn skinęła głową.

- Yup. - Justin uśmiechnął się, wstał z kanapy i zawiązał sznurowadła. Wzięłam moją torebkę, zawieszając ją na moim ramieniu i wzięłam klucze z blatu kuchennego.

- Dobrze, poczekajcie tu chwilę, muszę iść nakarmić Piernika. - Mruknęłam, przypominając sobie o moim kocie. Justin zmarszczył jego idealne brwi i odchylił lekko głowę. Zaśmiałam się cicho. - Piernik to mój kot. - Jazmyn klasnęła z podnieceniem w dłonie, a na jej ustach pojawił się szeroki uśmiech.

- To zajmie tylko chwilę, może chcecie pójść ze mną? - Uśmiechnęłam się, gdy zdałam sobie sprawę z tego, jak bardzo Jazmyn chciała zobaczyć mojego kotka.

- Mhm. - Justin mruknął kiwając głową. Wyszliśmy z mieszkania i zamknęłam drzwi, po czym poszliśmy do mnie.

Weszliśmy do środka. Chwyciłam ciepłą, miękką dłoń Justina, żeby oprowadzić go po mieszkaniu. Zauważyłam Piernika leżącego na kanapie, co wcale mnie nie zdziwiło. Od przeciągnął swoje małe łapki, kiedy nas zobaczył. Może ty tylko kot, ale szczerze mówiąc, kocham go najbardziej na świecie.

- Kotek! - Jazmyn pisnęła radośnie i rzuciła się na niego, zaczynając głaskać jego futro. Zamruczał głośno i ponownie zamknął oczy.

- Polubił cię. - Zaśmiałam się, patrząc na nich. Podeszłam do Jazmyn i delikatnie położyłam dłoń Justina na grzbiecie Piernika. Zaczął go głaskać z uśmiechem na twarzy, a ja poszłam nasypać jedzenia do miski kota. Kiedy tylko postawiłam miseczkę na podłodze, Piernik szybko zerwał się z kanapy i pobiegł jeść.

- Idziemy? - Uniosłam brew, ponownie chwytając Justina za rękę.

- Yay! - Jazmyn pisnęła, wybiegając na korytarz. Zamknęłam drzwi i ruszyliśmy na dół, długą klatką schodową. Wciąż trzymałam dłoń Justina, gładząc ją delikatnie kciukiem. Dotarliśmy do lobby i wyszliśmy na zewnątrz za parą z dziećmi i pieskiem na smyczy.

Uśmiechnęłam się ciepło do portiera i ruszyliśmy wzdłuż jednej z ruchliwych ulic Nowego Jorku. Wzięłam Jazmyn na ręce i usadziłam ją na moim biodrze, żeby jej nie zgubić.

- Czy jest tam plac zabaw dla dzieci? - Jazmyn zapytała mnie, nawlekając kosmyk moich włosów na jej małe paluszki.

- Myślę, że tak, ale pamiętaj, że nie możesz za bardzo się od nas oddalać. - Uśmiechnęłam się ciepło, a ona skinęła głową. Przeszliśmy przez ulicę i weszliśmy do parku.

Postawiłam Jazmyn na ziemi i chwyciłam ją za rękę. Puściła moją dłoń i wcisnęła się pomiędzy mnie, a Justina. Rozłączyła nasze ręce i chwyciła moją i jego dłoń, kołysząc nimi lekko.

- Jazmyn, tam jest plac zabaw. - Wskazałam na kolorowe przeszkody. Małe dzieci biegały wszędzie, uśmiechając się wesoło.

Jazmyn pobiegła na czerwoną zjeżdżalnię. Usiadłam z Justinem na ławce, która znajdowała się w pobliżu. Siedzieliśmy w wygodnym milczeniu, a ja przyglądałam się Jazmyn.

- Ona już cię pokochała. - Powiedział Justin, odnosząc się do Jazmyn. Szeroki uśmiech pojawił się na moich ustach. - Spędziliśmy razem jeden dzień, a ona już cię pokochała. - Zachichotał, a moje policzki zarumieniły się.


Przyglądałam mu się. Spojrzałam w jego piękne, ale puste oczy i ogarnął mnie ból. Nie ból fizyczny, ale psychiczny. Wiedziałam, że to musi być dla niego cholernie trudne – słyszeć głos Jazmyn, ale nigdy nie móc jej zobaczyć, czuć ciepło słońca na policzkach, ale nie widzieć skąd pochodzi. Wszystko dla niego musiało być bolesne.  

_________________________________

Tak jak prosiliście, stworzyłam zakładkę z bohaterami -> CHARACTERS, ale nadal nie napisaliście mi co myślicie o gifach. W oryginale autorka do każdego rozdziału dodaje gif. Chcecie, żebym ja też to robiła? 

Zapraszam na moje drugie tłumaczenie -> http://tlumaczenie-imonlyhuman.blogspot.com/


17 stycznia 2015

Rozdział Czwarty

- Więc, - Zaczęłam, gdy wszyscy skończyli jeść naleśniki. - Jakieś pomysły co chcecie dzisiaj robić?

Jazmyn i Justin zaczęli szeptać między sobą, a ja mogłam usłyszeć tylko pojedyncze słowa, wyrwane z kontekstu. Stałam tam, opierając się o blat kuchenny, zastanawiając się, co moglibyśmy robić.

- Akwarium! - Jazmyn krzyknęła głosem pełnym podniecenia i entuzjazmu. Skinęłam głową, chichocząc.

- No dobrze, idź się przebrać! - Pisnęłam, podekscytowana jeszcze bardziej niż Jazmyn. Akwarium było jednym z moich ulubionych miejsc.

Jazmyn wybiegła z kuchni i poszła do jej pokoju. Było słychać, jak wyrzuca ubrania z szafy, wybierając jakiś strój. Ona naprawdę jest małą księżniczką.

- Lepiej my też chodźmy się przebrać. - Powiedziałam do Justina, a on skinął głową, posyłając mi promienny uśmiech.

Postanowiłam ubrać się dziś ciepło, bo na dworze było strasznie zimno! Opustoszały teraz park, który widziałam z okna sypialni, wyglądał na zamarznięty, a ulice wyglądały niemal upiornie. To było dziwne, widzieć prawie puste drogi Nowego Jorku, kiedy zwykle roiło się tu od ludzi robiących zakupy.

Zdjęłam piżamę, składając ją starannie i położyłam ją na brzegu łóżka. Dreszcze przebiegły przez moje ciało, zanim zmieniłam bieliznę. Wciągnęłam na nogi niebieskie jeanse i zaczęłam szukać jakiejś bluzki w moim plecaku, pełnym kosmetyków i dziwnych ciuchów. Znalazłam białą bluzę z dużym czerwonym sercem na środku. To była jedyna bluza, którą zapakowałam więc nie miałam większego wyboru.

Wciągnęłam sweter przez głowę i ponownie sięgnęłam do mojego plecach, szukając skarpetek.

- Courtney! Siedzisz tam już wieki. - Jazmyn krzyknęła zza drzwi, przesłodzonym głosem. Wciągnęłam moje skarpetki na nogi, od razu rozgrzewając moje zmarznięte palce.

- To już nie potrwa długo! - Odpowiedziałam zakładając na nogi moje czarne martensy. Dobra robota, spakowałam moje jedyne dobre buty, a nie dolly albo buty UGGs, które zniszczyłyby się, kiedy weszłabym w kałużę. Jestem niezdarna i nie chciałabym ryzykować. - Umyłaś zęby? - Krzyknęłam, a Jazmyn jęknęła i poszła do łazienki.

Po umyciu zębów i walki z moimi splątanymi włosami, byłam gotowa. Związałam moje włosy w wysoki kucyk, aby nie musieć się z nimi męczyć. Wyszłam z mojego pokoju i zauważyłem Justina, klęczącego przed Jazzy, kiedy zakładał jej płaszczyk przeciwdeszczowy. Jej fioletowe buty błyszczały za każdym razem, kiedy stukała jej drobną stopą w drewnianą podłogę.

Słysząc jak wychodzę z pokoju, Jazmyn podskoczyła, wyrzucając ramiona w powietrze i zapiszczała podniecona, a jej buty migały teraz jak szalone.

- Gotowi? - Zapytałam Justina, który po prostu skinął głową, a jasny uśmiech rozświetlił jego twarz. Odwzajemniłam jego uśmiech. On podniósł Jazmyn i delikatnie usadził ją na swoim biodrze. Wzięłam klucze, które Pattie zostawiła dla mnie na blacie w kuchni i chwyciłam dłoń Justina, splatając nasze palce.

Czułam jakby moje ręka rozpływała się pod jego dotykiem. Dreszcze przebiegły przez całe moje ciało. Starałam się ignorować to uczucie, zamknęłam drzwi i schowałam klucze do kieszeni.

- Chcesz jechać samochodem czy autobusem? - Zapytałam Justina, kiedy dotarliśmy do holu. Mój samochód zaparkowany był tuż za rogiem.

- Mi to obojętnie.

- Więc pojedziemy samochodem. - Uśmiechnęłam się. Nie chciałam czekać wieki na autobus, na tym mrozie. Wyszliśmy na zewnątrz, a ręka Justina była moim jedynym źródłem ciepła.

Zapięłam pasy Jazzy i odpaliłam samochód. Spojrzałam na Justina, który siedział wygodnie w fotelu pasażera z ciepłym uśmiechem na jego pulchnych ustach. Dopiero teraz mogłam w pełni podziwiać jego wygląd. Miał na sobie szarą koszulkę z podwiniętymi rękawami. Ciemnofioletowe jeansy, zwisały luźno, ukazując jego bokserki. Na nogach miał szare Supry, które jak zgaduję, były jego ulubionym rodzajem obuwia. Buty były tak wielkie, że zaczęłam się zastanawiać, czy ma problemy ze znalezieniem tak dużego rozmiaru.

Dwa srebrne nieśmiertelniki wisiały na jego szyi. Jego włosy, które zwykle były w nieładzie, zostały ułożone na żel, a fioletowa czapka przykrywała tył jego głowy. On na pewno świetnie zna się na modzie i zawsze udaje mu się być niesamowicie przystojnym.

Przełknęłam gulę, która uformowała się w moim gardle i wyjechałam na ulicę. Myślę, że wybraliśmy dobry dzień, żeby wyjść, bo ulice były dzisiaj wyjątkowo puste.

Po dwudziestu minutach jazdy, podczas której Jazmyn pytała co chwilę, czy daleko jeszcze, a Justin milczał, uśmiechając się bez przerwy, dojechaliśmy na miejsce. Dzięki Bogu. Odpięłam pasy Jazmyn, a ona wyskoczyła z samochodu, od razu chwytając mnie za rękę.

Przeszłam na drugą stronę samochodu, gdzie Justin czekał cierpliwie, wystawiając dłoń w moją stronę. Wzięłam go za rękę, delikatnie głaskając kciukiem wierzch jego dłoni. Weszliśmy do środka, a Jazmyn piszczała na widok wszystkiego, co przypominało ryby.

- Dwoje dorosłych i jedno dziecko. - Mruknęłam do pani przy kasie, której włosy były spięte w ciasnego koka. Miała najchudszą twarz jaką kiedykolwiek widziałam, jej policzki pokryte były różem, a jasny czerwony odcień delikatnie podkreślał jej wąskie usta.

Wpisała coś na kasie i spojrzała na mnie. - 25 dolarów. - Jej głos był tak monotonny, jakby była robotem. Wsadziłam rękę do torebki, szukając mojego portfela, ale w tym czasie Justin podał jej kwotę.

- Nie Justin, ja zapłacę. - Szepnęłam, posyłając kasjerce groźne spojrzenie, a Justin potrząsnął głową, uśmiechając się bezczelnie.

Kolejka powoli zaczęła tworzyć się za nami. Kobieta wolno wydrukowała nasze bilety, oglądając swoje długie paznokcie. Denerwowałam się coraz bardziej, jak ona może tutaj pracować? Ktoś powinien ją upomnieć za taką postawę, czy coś!

Kiedy podała nam nasze bilety, ruszyliśmy przed siebie. Jazmyn, biegała zadowolona, oglądając różne wodne zwierzęta i ściskała moją dłoń.

Była szósta, gdy udało nam się zwiedzić cały budynek. Poszliśmy do sklepu z pamiątkami, gdzie kupiłam podarunek dla każdego. Czapkę z rekinem dla Justina, jedną z delfinem dla Jazmyn i z rybą dla mnie. Wyglądaliśmy jak szaleni. Ludzie uśmiechali się współczująco widząc naszą niedojrzałość, a inni śmiali się, jak Henry.

- Spaghetti? - Spytałam Justina i Jazmyn, rozglądając się po kuchni. Oboje pokręcili zgodnie głowami. Westchnęłam i usiadłam.

- Poddaję się. - Mruknęłam z rozbawieniem. Wymieniłam już piętnaście różnych potraw, ale nie mogliśmy się zdecydować na żadną z nich.

- Może zamówię pizzę? - Justin zasugerował, wstając od stołu i poszedł do salonu po telefon. Jazmyn i ja zachłannie skinęłyśmy głowami. Mój żołądek zaburczał na myśl o pizzy i jestem pewna, że oni usłyszeli to. Justin wybrał numer telefonu, bez najmniejszego kłopotu.

- Och tak, poczekaj chwilę. - Wymamrotał do telefonu, gdy w końcu ktoś podniósł słuchawkę. Przyłożył telefon do jego kletki piersiowej. - Jakie pizze chcecie?

Wzruszyłam ramionami i spojrzałam na Jazmyn. - Pepperoni! - Krzyknęła.

- Dzielimy dwie pizze, czy jesteś tak głodna, że każdy dostanie swoją? - Spytałam ją.

- Po jednej dla każdego! - Krzyknęła i jestem pewna, że usłyszałam chichot faceta z telefonu.

- W porządku, więc poproszę o dodatkowy ser i pomidory. - Powiedziałam, odwracając się w stronę Justina. Poinformował o tym faceta od pizzy i wziął takie same dodatki dla siebie. Gdy w końcu zakończył rozmowę, usiadł naprzeciwko mnie i Jazmyn.


Rozmawialiśmy o bzdurach przez kolejne piętnaście minut, aż zadzwonił dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć i wręczyłam facetowi pieniądze. Ciepło z pizzy ogrzewało moje ręce, kiedy niosłam trzy pudełka do kuchni. Odmówiliśmy krótką modlitwę i każdy z nas wziął swoje pudełko, natychmiast pożerając gorący, pikantny posiłek. Mmm, kocham pizzę. Szczerze mówiąc kocham prawie każdy posiłek, no ale kto nie lubi jedzenia?  

____________________________

Przepraszam, że rozdziału nie było tak długo, ale jest to moje drugie tłumaczenie i na razie bardziej skupiam się na tym drugim opowiadaniu. Poza tym to fanfiction jest pisane dość trudnym, niezrozumiałym angielskim i czasem muszę się strasznie nagłowić, żeby zdanie brzmiało poprawie i równocześnie zachować jego sens, więc proszę o wyrozumiałość.

Pod ostatnim rozdziałem ktoś poprosił mnie o dodanie bohaterów. W oryginale, autorka nie podała żadnych bohaterów, oprócz Justin i Courtney. Chcecie żebym sama coś wymyśliła? 
Druga sprawa. Autorka do każdego rozdziału dodaje jakieś gify, bądź zdjęcia. Mam dodawać je do każdego posta? 

Proszę napiszcie mi co myślicie o tym wszystkim! :) 

20 grudnia 2014

Rozdział Trzeci


Na zewnątrz robiło się coraz ciemniej, miliony jasnych świateł Nowego Jorku powoli zaczęły gasnąć. Zastanawiałam się, czy mam zostać na noc, żeby zając się Jazmyn rano, bo Pattie nic o tym nie wspominała.

Po godzinie oglądania SpongeBoba, ja i Justin, byliśmy zmęczeni. On udał się do łóżka i nalegał, abym położyła się w sypialni dla gości, a nie na kanapie, tak jak planowałam zrobić. Poszłam do pokoju gościnnego i położyłam się na cholernie wygodnym, podwójnym łóżku. Wtuliłam głowę w poduszkę, ale nie mogłam się odprężyć. Nie sprawdziłam co robi Piernik. Mogę się założyć, że jest dokładnie tam gdzie go zostawiłam, ale przecież zawsze ogień z kominka mógł rozprzestrzenić się i spalić go na proch.

Co chwilę słyszałam ciche mruczenie z sąsiedniej sypialni Justina. Niebieska, niewiarygodnie miękka kołdra, otuliła mnie mocno i powoli zasypiałam. Nagle ktoś potrząsnął moim ramieniem. Odwróciłam się, marszcząc brwi w zmieszaniu. Zobaczyłam małą dziewczynkę, o twarzy aniołka. Uśmiechnęła się do mnie, ukazując jej małe, białe ząbki.

Odwzajemniłam uśmiech. Dlaczego ona jest taka spokojna? Przecież nawet nie wie kim jestem.

- Cześć Courtney! - Szepnęła słodko. Okej, mój błąd. Jednak wie, kim jestem.

- Um, hej Jazmyn. - Powiedziałam, nadal niepewna całej tej sytuacji. Ona uśmiechnęła się szeroko i wdrapała na moje łóżko, które było prawie wyższe od niej. Przeczołgała się nade mną, uważając żeby nie wbić kolana w mój brzuch, za co byłam jej bardzo wdzięczna. Okryła się kołdrą i przytuliła fioletowego misia do piersi.

Po kilku chwilach, usłyszałyśmy ciche chrapanie Justina, z pokoju obok. Te ściany są zdecydowanie zbyt cienkie. Jazmyn zachichotała, a moje policzki zaczęły boleć, od powstrzymywania głośnego śmiechu.

- Justin powiedział mi o tobie. - Jazmyn powiedziała rzeczowo, spoglądając na mnie. O Boże. - Powiedział, że jesteś bardzo miła i przyszłaś tu, żeby zaopiekować się mną. - Uśmiech powoli wkradł się na jej małą twarz.

- Naprawdę? - Uniosłam brew, uśmiechając się głupkowato.

- Tak. - Powiedziała, a jej uśmiech ponownie zniknął. - Nie potrzebuję opieki, potrafię zająć się sobą. - Stwierdziła, składając ramiona na piersi, ściskając mocniej swojego misia.

Podczas gdy ja śmiałam się wewnętrznie, ona przyglądała mi się z poważną miną.

- No cóż, nie jestem tutaj żeby się tobą opiekować, jestem tu jako przyjaciółka. Co powiesz na piżama party, hmm? - Zapytałam, przybijając sobie wewnętrznie piątkę, widząc uśmiech na ustach małej. Pokiwała szybko głową.

- No dobrze, więc postanowione. - Zaśmiałam się cicho. Po chwili moje powieki ponownie zaczęły się zamykać. - Jazmyn? - Szepnęłam cicho, czekając kilka sekund na odpowiedź, ale zamiast tego usłyszałam tylko cichutki dźwięk jej oddechu. Ułożyłam się wygodnie, uważając żeby za bardzo nie ruszać materacem. Ostatecznie zamknęłam oczy, a moje długie rzęsy, delikatnie głaskały moje policzki. Przytuliłam twarz do puszystej poduszki. Rozchyliłam moje usta, czując jak powoli zasypiam.

Obudziłam się i przetarłam powoli moje oczy, próbując przyzwyczaić je do jasnego, słonecznego światła, które przenikało przez kremowe zasłony, oślepiając mnie. Obróciłam głowę w bok. Poduszki było porozwalane, a na miejscu Jazmyn leżał tylko fioletowy miś.

Słyszałam stłumione głosy dochodzące z salonu i brzęczenie fikcyjnych postaci z telewizora.

Opuściłam moje bose stopy na podłogę. Kremowy dywan od razu rozgrzał moje nogi. Podgrzewana podłoga, wow. W moim własnym łóżku mogłabym zakopać się w pościeli, a i tak byłaby szansa, że zamarznę na śmierć.

Wstałam powoli, podeszłam do małej toaletki, przeglądając się w lustrze. Moja włosy nadal związane były w niechlujny kok, który zrobiłam poprzedniego wieczoru. Moja twarz była blada, pozbawiona makijażu, a usta spierzchnięte.

Miałam na sobie dużą koszulkę z wycięciem w kształcie V przy szyi i workowate spodnie w kratkę. Były one cholernie wygodne. Zawsze nosiłam luźne ubrania po domu.

Wyszłam z sypialni na jasno oświetlony korytarz. Wszystkie drzwi były zamknięte i wszystkie wyglądały identycznie. Usłyszałam głośny śmiech i słodki dziecięcy chichot. Uśmiechnęłam się do siebie i ruszyłam w tamtym kierunku. Otworzyłam drzwi prowadzące do salonu i zobaczyłam Justina i Jazmyn na kanapie, oglądających SpongeBoba. Znowu?

Cicho zamknęłam za sobą drzwi i zrobiłam kilka kroków w ich stronę. Jazmyn odwróciła się, a na jej twarzy pojawił się ogromny uśmiech.

- Courtney! - Krzyknęła radośnie i gestem dłoni wskazała, żebym podeszła bliżej. Jest niesamowicie rzeczowa, jak na czterolatkę. Uśmiechnęłam się i podeszłam do nich. Justin odwrócił się do mnie i uśmiechnął się szeroko. Odwzajemniłam uśmiech, mimo że mnie nie widział, ale wiedziałam, że muszę się zachowywać tak, jakby mógł.

- Hej Justin. - Powiedziałam, a mój głosy był lekko zachrypnięty od snu.

- Dzień dobry Courts. - Powiedział, poklepując miejsce obok niego. Cóż, chyba mam nowy pseudonim.

Spojrzałam na Jazmyn, która podniosła brwi, a na jej małych ustach pojawił się figlarny uśmieszek. Ponownie uśmiechnęłam się i usiadłam na kanapie, obok Justina. Mały chichot uciekł z ust Jazmyn zwracając naszą uwagę. O Boże.

Posłałam jej znaczące spojrzenie, a ona założyła ręce na biodrach.

- O Boże, śniadanie. Dobra, na co macie ochotę? - Pisnęłam, przypominając sobie o tym. Dlaczego Pattie nie opisała mi tego wszystkiego trochę dokładniej?

- Naleśniki! - Jazmyn krzyknęła, a jej twarz rozjaśniła się jeszcze bardziej, o ile w ogóle to było możliwe.

- Mogę to zrobić. - Skinęłam głową.

- Courts, nie musisz robić śniadania. Ja to zrobię, a Jazmyn mi pomoże. - Justin powiedział obracając się w moją stronę. Był takim gentlemanem, że to aż nierealne, ale ja nalegałam. Kocham gotować naleśniki i zawsze przyrządzam je w domu, więc dlaczego nie teraz?

- Nie, zrobię śniadanie. Czy pozwalasz mi zrobić naleśniki? - Zapytałam, z nadzieją, że się zgodzi. Skinął głową, uśmiechając się ciepło. Nie uśmiechnął się szeroko, przez co miałam ochotę rozszerzyć jego usta, żeby zobaczyć jego perłowe zęby. Znów miałam okazję żeby przyjrzeć mu się uważnie. Jego włosy były ułożone na żel w tak doskonałym stylu, że zastanawiałam się, jak zrobił to bez patrzenia. Jego miodowe oczy mieniły się żółtymi plamkami, przez jasne światło. Różowy język co chwilę nawilżał jego pulchne, błyszczące usta.

Miał na sobie tylko spodenki od koszykówki, który zwisały luźno ukazując jego bokserki. Srebrny łańcuch, który był zawieszony na jego szyi, stukotał cicho, z każdym jego ruchem. Kaszlnęłam niezręcznie.

- Jesteś pewna? Kocham naleśniki. - Uśmiechnął się wstając z kanapy i ruszył w stronę dużej, czerwonej lodówki, która stała w rogu kuchni.

Wstałam z kanapy i poszłam za nim. Otworzył lodówkę i przejechał palcem wzdłuż kartonów, które stały na drzwiach. Zatrzymał się na soku pomarańczowym i wyjął go. Sięgnął do jednej z szafek nad głową i wyciągnął trzy identyczne szklanki.

Wyjęłam wszystkie potrzebne składniki z lodówki. - Soku? - Justin zapytał mnie, kończąc nalewać drugą szklankę. Jak on to robi?

- Um, tak, poproszę. - Napełnił kolejną szklankę, zakręcił nakrętkę i odłożył sok na właściwe miejsce w lodówce.

Nalałam ciasto naleśnikowe na patelnie i odetchnęłam, czując ten niebiański zapach. Mój żołądek zaburczał cicho, bo nie mogę nic poradzić na to, że zapach naleśników od razu sprawia, że robię się głodna.

Justin i Jazmyn siedzieli na krzesłach, umieszczonych wokół kuchennej wysepki i wdychali zapach jedzenia. Cóż, przynajmniej nie jestem jedyna.

Kiedy naleśniki były gotowe, wyjęłam trzy talerze z jednej z szafek i umieściłam po jednym, na każdym z nich. Mogę przysiąc, że wszyscy byliśmy strasznie głodni.

- Polewy? - Zapytałam, wyjmują syrop klonowy, cukier i pół cytryny. Położyłam to wszystko na stole.

- Syrop klonowy. - Jazmyn krzyknęła, klapiąc dłońmi w stolik ze ekscytacją. Zachichotałam, widząc jak bardzo jest radosna.

- Z cukrem i cytryną poproszę. - Justin uśmiechnął się. - Na pewno nie potrzebujesz pomocy? - Zapytał z troską. Uśmiechnęłam się pod nosem.

- Nie, dzięki J, naprawdę wszystko jest w porządku. - Justin wydawał się zadowolony przez to jak go nazwałam. Uśmiechnął się szeroko, ukazując swoje idealne zęby.

- Nowy pseudonim, tak? J, podoba mi się.

- Tak... Cieszę się, że ci się podoba. - Jazmyn wciąż przerzucała wzrok ze mnie na Justina, a potem znów na mnie. Co ona sobie myśli?

Przygotowałam naleśniki; Mój był z cukrem i z cytryną, tak jak Justina. Uszykowałam trzy pary sztućców i umieściłam wszystko na stole. Jazmyn i Justin od razu zaczęli jeść z apetytem. Również zabrałam się do jedzenia i muszę przyznać, że to było naprawdę pyszne. Ale naleśniki zawsze są smaczne, prawda?

Kiedy skończyliśmy jeść, umieściłam wszystko w zmywarce, z pomocą Justina i Jazmyn. Wróciłam do sypialni, żeby się przygotować. Umyłam zęby, poprawiłam fryzurę i zrobiłam lekki makijaż. Nie miałam pojęcia, kiedy wróci Pattie, więc po prostu cieszyłam się czasem spędzanym z Justinem i Jazmyn.

___________________________________


30 listopada 2014

Rozdział Drugi



Patrzyłam na płomień zmieniający barwy z czerwonej na pomarańczową i miejscami też żółtą. Siedziałam na mojej zniszczonej, czerwonej kanapie z laptopem na kolanach, a Piernik leżał obok, mrucząc cicho. Było około dziesiątej wieczorem, niebo było ciemne, ale światła z ulic Nowego Jorku rozświetlały ciemność. Zawsze zostawiałam odsłonięte zasłony w salonie, bo widok zza okna, był najlepszym widokiem na świecie. Wszędzie jasne światła i kolorowe reklamy. Jestem zdecydowanie miejską dziewczyną.

Postanowiłam rozpalić ogień w moim kominku, bo to nie była najcieplejsza pora w roku. 25 listopada, zaledwie miesiąc przed świętami Bożego Narodzenia. Rzadko obchodziłam święta, bo nie miałam nikogo bliskiego. Oprócz Piernika. Chciałabym otrzymywać wiele kartek świątecznych, oprócz tych z banków i lokalnych księgarni, których jestem członkiem. Nigdy nie dostawałam żadnych kartek od rodziny, ani przyjaciół, no bo... Jakiej rodziny? Jakich przyjaciół?

Prychnęłam, biorąc laptopa z moich kolan i postawiłam go na podłogę. Pogłaskałam Piernika, po jego długim, ciepłym futerku, a on zaczął mruczeć głośniej, przez co zachichotałam.

Nagle usłyszałam pośpieszne pukanie do moich drzwi. 22:08, poważnie? Zmarszczyłam brwi zmieszana i poszłam otworzyć. Byłam kompletnie zaskoczona, kiedy zobaczyłam, zaczerwienioną twarz Pattie. - Och kochanie, przepraszam, że przychodzę tak późno. - Zaczęła, a następnie wzięła głęboki oddech. - Muszę się spieszyć na lotnisko, problemy w pracy. W każdym razie, mogłabyś zająć się Jazmyn, dla mnie? To nie powinno zająć długo, ale wiesz, nie mogę zostawić jej z Justinem. Mogłabyś, proszę?

Pattie ruszyła do wyścia, a ja zmarszczyłam brwi, przetwarzając to, co właśnie powiedziała. - Jazmyn?

- Och tak, moja córka, siostrzyczka Justina. - Jej głos był napięty i wzięła kilka głębokich wdechów.
Skinęłam głową, uśmiechając się uprzejmie, a Pattie położyła klucz na mojej dłoni. Uścisnęła mnie szybko i rzuciła się biegiem, po schodach mrucząc cicho: - Dziękuję, dziękuję. - Nie miałam pojęcia, kiedy wróci, weszłam z powrotem do mojego pokoju.

Sprawdziłam ponowie, co robi Piernik i zachichotałam widząc jak ułożył się pod kominkiem i zasnął. Zamknęłam drzwi na klucz i poszłam do mieszkania Pattie. Otworzyłam ostrożnie drzwi, starając się nie hałasować licznymi brelokami, które były dopięte do kluczy. Weszłam do środka i zobaczyłam mieszkanie, znacznie większe niż moje. Ściany były kremowe, przez co pokój wydawał się jaśniejszy, a drewniane podłogi sprawiały, że wydawał się bardziej przestrzenny. Położyłam klucze Pattie na stole, niedaleko drzwi.

Było tu niesamowicie cicho. Przeszłam obok dwóch dużych, czarnych, skórzanych kanap z widokiem na ogromny telewizor, z płaskim ekranem. Na drewnianej podłodze leżał biały dywan, tak puszysty, że miałam ochotę się do niego przytulić. Duża marmurowa kuchnia, była połączona z salonem. Długie czarne zasłony zasłaniały piękny widok na Nowy Jork. Pokój był naprawdę piękny. Dwoje białych, gładkich drzwi przykuło moją uwagę. Zapukałam w każde z nich, w razie gdyby prowadziły do czyjegoś pokoju.

Po odczekaniu kilku sekund, nacisnęłam klamkę jednych z nich. Za drzwiami, zobaczyłam długi, słabo oświetlony korytarz. To mieszkanie było naprawdę ogromne, w porównaniu z moim.

Zapukałam w pierwsze drzwi po lewej, ale nikt nie odpowiedział. Otworzyłam drzwi i zostałam prawie oślepiona, przez jasne światło i lśniące białe płytki. Była to nowoczesna, czarno biała łazienka. W kącie stał duży czarny prysznic, biała, lśniąca umywalka i toaleta. To była z pewnością łazienka perfekcjonisty. Ręczniki były starannie złożone i umieszczone w przezroczystych szafkach nad głową. Nie było włącznika światła, więc musiało zapalać się automatycznie. Wróciłam na ciemny korytarz, zamykając za sobą drzwi.

Zapukałam do następnych drzwi i znów odpowiedziała mi cisza. To wszystko było po prostu zbyt ciche dla mnie i powoli zaczynałam żałować, że zgodziłam się na to.

Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. W pokoju panował mrok, a jedynym źródłem światła była mała, różowa lampka. Zrobiłam kilka kroków w przód i podeszłam do łókża, zawalonego mnóstwem poduszek i pluszowych misiów.

W pościeli zakopana leżała mała dziewczyna, o długich blond włosach. Wyglądała na około trzy lata. Domyśliłam się, że to Jazmyn, córka Pattie. Ona nie dała mi żadnych informacji, więc byłam trochę zagubiona. Nie miałam pojęcia co mam robić.

Wyszłam z sypialni Jazmyn i zamknęłam za sobą drzwi. Ruszyłam dalej korytarzem, do kolejnych białych drzwi. Zanim zdążyłam dotknąć klamki, usłyszałam hałas za sobą. Podskoczyłam, przestraszna nagłą obecnością kogoś. Położyłam rękę na mojej piersi, czując jak moje serce przyspiesza.

Odwróciłam się szybko i zobaczyłam Justina, który musiał wyjść z drzwi, których nie zdążyłam jeszcze sprawdzić.

- H-hej. - Powiedziałam, podchodząc bliżej niego, żeby móc się mu przyjrzeć. Był przystojny, bardzo. Miał piękne, miodowe oczy, otoczone przez długie, ciemne rzęsy, ciemne brwi i pulchne różowe usta. Jego włosy były w nieładzie. Miał na sobie tylko dresy. Jego idealne brwi zmarszczyły się lekko, a on nadal stał bez ruchu, patrząc przed siebie. Dopiero po chwili przypomniałam sobie, że jest niewidomy i nie miał pojęcia kim jestem.

- Hmm, Pattie poprosiła mnie, żebym przyszła tutaj. Musiała pojechać na lotnisko, ale właściwie nie wyjaśniła nic więcej. - Zaśmiałam się cicho. Przyglądałam mu się, dając mu kilka chwil na odpowiedź, ale nie powiedział nic. Po prostu stał, ale już nie wydawał się być zdziwiony.

Przełknęłam ślinę. Moje oczy rozpaczliwie szukały czegoś, na czym mogłabym zawiesić mój wzrok, żeby przestać gapić się na jego klatkę piersiową.

- Och, Boże, przepraszam, jestem Courtney. Mieszkam po drugiej stronie korytarza. - Powiedziałam, uderzając się dłonią w czoło. Justin wydawał się zrozumieć, jego brwi nie były już zmarszczone i uśmiechnął się.

- Hej. - Powiedział, a jego głos był niski i chrapliwy, sprawiając że moje serce zaczęło się topić.

- Hej. - Odpowiedziałam. - Um, przeszkadza ci to, że rozglądałam się tutaj? - Powiedziałam, wskazując na słabo oświetlony korytarz. Po raz kolejny zapomniałam o tym, że on był ślepy. Zanim zdążyłam powiedzieć coś więcej, on odpowiedział.

- Och, nie. Po prostu usłyszałem, że ktoś tu jest i musiałem sprawdzić kto to. - Uśmiechnął się, a ja nie mogłam nic poradzić na to, że nie mogłam oderwać wzroku od jego prostych, białych zębów i pulchnych ust.

- Och, okej. - Szepnęłam. Zaczęłam zastanawiać się, jak powinnam się zachowywać i nagle wszystko stało się niewygodne.

- Chcesz obejrzeć telewizję? - Zapytał, uśmiechając się ciepło do mnie.

- Jasne, oczywiście. - Uśmiechnęłam się i oboje ruszyliśmy korytarzem do salonu. W pokoju było ciepło. Za ciepło, biorąc pod uwagę to, że nie było kominka. Oboje usiedliśmy na jednej z czarnych, skórzanych kanap. Była ona o wiele wygodniejsza niż moja sofa. Justin podał mi srebrny pilot do telewizora, włączyłam go i zaczęłam skakać po kanałach. Zdjęłam moje buty, ukazując moje puszyste skarpetki i podciągnęłam kolana pod brodę.

- Słodka 16, Ekipa z New Jersey, Ekipa z Newcastle, Milionerzy, Nowa dziewczyna...

Po około pięciu minutach bezsensownego przewijania setek kanałów, zdecydowaliśmy się na SpongeBoba. Ale zamiast oglądać, byłam zamyślona. Justin, który siedział obok mnie, uśmiechał się jakby oglądał telewizję, mimo że mógł tylko słuchać. Wydawał się być niewzruszony faktem, że jest ślepy. Strasznie mnie intrygował i chciałam dowiedzieć się o nim, jak najwięcej.

________________________

Jeśli czytasz, proszę zostaw po sobie komentarz.


24 listopada 2014

Rozdział Pierwszy


Zatrzepotałam rzęsami, dając sobie kilka sekund, ale przyzwyczaić się do światła, które wpadało do pokoju, przez szparę w zasłonach. Jęknęłam głośno, przecierając moje zmęczone oczy, chcąc tylko spać dalej. Spojrzałam w kierunku kominka i uśmiechnęłam się widząc Piernika, mojego grubego kota, który przewrócił się na bok. Musiałam zasnąć podczas oglądania "Pamiętnika", bo telewizor nadal był włączony. Usiadłam przeciągając się i ziewnęłam. Spanie na kanapie, nie było dobrym pomysłem, bo jest ona cholernie niewygodna. Moje łopatki bolały i coś strzyknęło w mojej szyi.

Wstałam powoli, żeby nie zakręciło mi się w głowie. Weszłam do kuchni i otworzyłam lodówkę, aby znaleźć coś na śniadanie, ale lodówka była pusta; Musiałam zapomnieć zrobić zakupy na ten weekend. - Cholera. - Mruknęłam do siebie i zaczęłam rozglądać się po kuchni, szukając czegoś jadalnego.

W szafce znalazłam jedynie jedzenie dla kota. Włożyłam kilka herbatników do miski Piernika, a następnie postawiłam ją na podłodze. Kociak leniwie przytoczył się do kuchni i zaczął jeść, mlaskając cicho. Przysięgłam sobie, że to ostatni raz, kiedy jestem o niego zazdrosna.

Pobiegłam do sypialni, przebrałam się w legginsy i koszulkę z napisem "OBEY". Spięłam moje ciemne, falowane włosy w niechlujny kok. Wciągnęłam parę podartych Conversów na nogi i wyszłam z mojej sypialni. Chwyciłam klucze, które leżały na blacie kuchennym i wyszłam z mieszkania, zamykając za sobą drzwi. Zbiegłam na dół, po długich drewnianych schodach, uśmiechając się do kilku ludzi, których spotkałam. Dotarłam na dół schodów i ruszyłam przez hol.

Uśmiechnęłam się, kiedy zauważyłam kobietę w średnim wieku i chłopaka, który wyglądał na mój wiek. Prawdę mówiąc był przystojny, niesamowicie przystojny. Mogę się założyć, że dziewczyny rzucają się na niego, gdziekolwiek pójdzie.

Kobieta uśmiechnęła się serdecznie, a chłopak tylko patrzył przed siebie, jakby w ogóle mnie nie zauważył. Ona trzymała go za rękę i ścisnęła ją lekko, przez co on również uśmiechał się do mnie. Posłałam im ostatni uśmiech i wyszłam na ulicę. Chłodny wiatr uderzył we mnie, kiedy przeszłam przez drzwi, rozwiewając moje długie, brązowe włosy. Rozejrzałam się, sprawdzając czy nie nadjeżdża żaden samochód i przeszłam na chodnik, po drugiej stronie ulicy.

Doszłam do supermarketu, omijając po drodze duże kałuże na nudnym bruku. Chwyciłam najbliższy koszyk i zaczęłam przyglądać się półkom, szukając tego co potrzebne. Wzięłam mleko, płatki, pieczywo, mało, owoce, warzywa, wodę, red bulla itp. Z pełnym koszykiem udałam się do kasy. Czekałam kilka minut, a następnie zapłaciłam za zakupy, kiedy nadeszła moja kolej. Uśmiechnęłam się do kasjerki i wzięłam moje torby z zakupami. Wyszłam ze sklepu i zrobiłam dokładnie to co przedtem; Rozejrzałam się w obie strony, sprawdzając, czy mogę bezpiecznie przejść na drugą stronę.

Gdy przeszłam przez ulicę, uśmiechnęłam się do człowieka, stojącego przy bramie, który odwzajemnił serdecznie uśmiech - Panna Mayers. - Skinął uprzejmie głową. Biorąc pod uwagę fakt, że tak naprawdę to tylko zwykły blok, personel był niesamowity. Traktowali nas jak mieszkańców ekskluzywnego hotelu.

- Hej, Henry. - Uśmiechnął się, słysząc to, jak gdyby się tego nie spodziewał. Ugh, naprawdę? Otworzył mi drzwi i weszłam do holu, mrucząc cicho. - Dziękuję. - Kobieta którą widziałam wcześniej, stała teraz przy recepcji, czekając na klucz do swojego mieszkania.

- Pokój 23. - Powiedziała pani w recepcji, wręczając jej klucz i liczne papiery. Kobieta podziękowała jej i rozejrzała się po holu, zastanawiając się gdzie może znaleźć dany pokój.

- Hej. - Powiedziałam, a ona spojrzała na mnie z uśmiechem. - Pani pokój znajduje się obok mojego. Mogę panią tam zaprowadzić. - Uśmiechnęłam się. Moje mieszkanie miało numer 22, więc byłyśmy właściwie sąsiadkami. Apartamenty te różniły się od normalnych mieszkań i zajęło mi trochę czasu, zanim się do tego przyzwyczaiłam. Było tu właściwe jak w hotelu; Te wszystkie numery pokoi, człowiek, który otwiera bramę, recepcja w holu.

- Och, tak, proszę. - Powiedziała, biorąc klucz do pokoju. Wyciągnęła do mnie dłoń, położyłam torby z zakupami na marmurowej podłodze i również podałam jej rękę. - Pattie. - Przedstawiła się.

- Courtney. - Uśmiechnęłam się ciepło, tak samo jak ona. Uścisnęłyśmy sobie dłonie i podniosłam moje zakupy z podłogi.

- Tędy. - Zwróciłam się w stronę srebrnych drzwi do windy, której używałam tylko wtedy, kiedy wracałam z zakupów. Jest tutaj sześć pięter, a ja mieszkam na drugim, z czego jestem strasznie zadowolona, bo nie jest problemem, przejść się po schodach. Kiedy drzwi windy otwarły się, obie weszłyśmy do środka i nacisnęłam guzik z naszym piętrem. - Ten chłopak, z którym widziałam cię wcześniej, to twój syn? - Zapytałam grzecznie, próbując nawiązać rozmowę.

- O rany tak! - Pisnęła. - Jestem pewna, że go pokochasz, naprawdę kochanie. - Powiedziała, uśmiechając się do mnie szeroko. Chciałabym mieć takie stosunki z rodzicami, ale oni po prostu zdecydowali, traktować mnie tak, jak to robiła moja "siostra". Mogę po prostu powiedzieć, że oni nie akceptowali sposobu w jaki mówiłam, tego w co byłam ubrana, tego że mieszkaliśmy razem, wszystkiego. Zawsze uważałam, że mnie nienawidzą, jakbym była ciężarem. Pewnego dnia, moje przypuszczenia się potwierdziły, kiedy dali mi tydzień na wyprowadzkę z domu. Teraz nie mam pojęcia, co u nich. Oni nie są moją rodziną, to tylko kilka zgubionych wspomnień. Ugh, brzmię tak tandetnie. Ale szczerze mówiąc nie tęsknie za nimi. Brakuje mi tylko kogoś, kogo mogłabym nazwać mamą lub tatą.

- Jestem pewna, że tak będzie. - Mruknęłam z uśmiechem, miałam nadzieję, że uda nam się poznać. Potrzebowałam przyjaciela, którego nigdy nie miałam. Odkąd wyprowadziłam się z domu, unikałam kontaktu ze wszystkimi. Nie miałam nikogo, oprócz Piernika, mojego grubego kota, który nie robił nic poza jedzeniem. Brzmię teraz jak zdesperowana, nudna dziewczyna, z którą nikt nie chce gadać.

- Ale Courtney, musisz wiedzieć, że on jest ślepy. - Powiedziała, uśmiechając się sympatycznie. Och, czyli on nie widzi zupełnie nic? O mój Boże. Przełknęłam ślinę. Nigdy nie miałam do czynienia z osobą niewidomą lub niesłyszącą. Czy jestem w stanie zachowywać się przy nim normalnie? - Jestem pewna, że on nie miałby nic przeciwko, gdyby dowiedział się, że powiedziałam ci, że urodził się niewidomy. - Powiedziała dość niepewnie, ale mimo to, uśmiech utrzymał się na jej ustach.

Drzwi windy otworzyły się, wyszłyśmy i pokazałam Pattie jej pokój. - Dziękuję kochanie, chcesz wejść? - Zapytała uprzejmie, przekręcając klamkę.

Zastanowiłam się chwilę, nad jej ofertą, ale odmówiłam. - Naprawdę chciałabym, ale muszę to rozpakować. - Wskazałam na torby z zakupami, które trzymałam w ręce.

- Ach, oczywiście skarbie. Cóż w takim razie do zobaczenia. Dziękuję. - Uśmiechnęła się i weszła do swojego pokoju.

__________________________________

jeśli chcesz być informowany o nowych rozdziałach zostaw swój user w zakładce INFORMED

11 listopada 2014

Prolog

Justin Bieber urodził się niewidomy; nigdy nie widział słońca, nieba, księżyca, ani samego siebie.

Został odrzucony przez wielu ludzi; nikt nie chciał rozmawiać z niepełnosprawnym.

Wszyscy patrzyli na niego, jakby był obcym, a nie człowiekiem.

Wszystkim co miał, była rodzina;

Dopóki nie pojawiła się Courtney.

Courtney była nieśmiała, piękna, ale niezrozumiana.

Ludzie często próbowali wciągnąć ją w ich chore gierki, ale ona była zbyt mądra, żeby się w to zaangażować.

Nie miała nikogo, dopóki nie poznała Justina.

Ale w ich życiu nie pojawiły się tęcze i jednorożce; musieli stawić czoła surowemu światu i okrutnym ludziom, zamieszkującym go.

Zazdrość, miłość, nienawiść.

Serca zostaną złamane. Marzenia zostaną zniszczone, ale Courtney i Justin przejdą przez to wszystko razem.

Miłość jest ślepa.

____________________________

Jest prolog nowego opowiadania, które 
postanowiłam zacząć tłumaczyć.
Jeszcze nigdy nie spotkałam się z podobną fabułą 
i mam nadzieję, że wam też się spodoba.

JEŚLI CHCESZ BYĆ INFORMOWANY ZOSTAW SWÓJ USER W ZAKŁADCE INFORMED